Historia Kaplicy Miłosierdzia Bożego
Siołkowa-Zagórze
✝ Fundament w Miłosierdziu
Kaplica pod wezwaniem Miłosierdzia Bożego w Siołkowej-Zagórzu nie jest miejscem przypadkowym. Jej wezwanie — Miłosierdzie Boże — to nie tylko tytuł, lecz duchowy fundament, który ożywia to miejsce każdego dnia. Jest to wezwanie, które Jezus sam wypowiedział do świata przez wizje polskiej mistyczki, świętej Faustyny Kowalskiej, i które dzięki staraniom błogosławionego księdza Michała Sopoćki oraz wytrwałości świętego Jana Pawła II stało się orędziem dla całego Kościoła powszechnego.
Ta mała wiejska kaplica nosi w sobie wielki charyzmat — wiarę, że Bóg jest przede wszystkim Miłosierny. Każda Msza Święta, każda Koronka odmawiana przez parafian Siołkowej-Zagórza jest żywą odpowiedzią na orędzie przekazane przez Jezusa: „Pragnę, żeby wszyscy ludzie czcili moje miłosierdzie”.
✝ Powstanie kaplicy
Inicjatorem i głównym motorem budowy kaplicy był ksiądz Józef Dudek — kapłan, którego wizja i zaangażowanie urzeczywistniły marzenie lokalnej społeczności o własnym miejscu kultu. Budowa trwała od 1995 do 2000 roku i wymagała ogromnego zaangażowania zarówno duchowego, jak i materialnego ze strony całej parafii oraz wielu ludzi dobrej woli.
Ziemia pod świątynię — dar o niebagatelnym znaczeniu — została ofiarowana przez Władysławę i Stanisława Obrzut, rodowitych mieszkańców Zagórza, którzy z biegiem lat osiedlili się w Grybowie. Ten gest miłości do rodzinnej ziemi i do Boga stał się fundamentem — dosłownym i duchowym — pod kościół, który przez kolejne pokolenia będzie miejscem modlitwy i łaski.
Budowę sfinansowała Parafia Rzymskokatolicka w Grybowie, przy wydatnym wsparciu lokalnych instytucji, firm i prywatnych darczyńców z terenu miasta i gminy Grybów. Ten wspólny wysiłek całej wspólnoty nadał kaplicy szczególny wymiar — jest ona dziełem rąk i serc wielu ludzi, którzy chcieli, aby Bóg miał swój dom w Zagórzu.
✝ Budowniczowie i ofiarodawcy
Każda kaplica, każdy kościół, jest dziełem wielu rąk i serc. Przy budowie kaplicy w Siołkowej-Zagórzu swój talent i wiedzę oddali na służbę Bogu i wspólnocie:
- Zygmunt Lewczuk — autor projektu architektonicznego
- Bogumił Sokal — autor projektu konstrukcyjnego
- Józef Stec — projektant i wykonawca wyposażenia wnętrza
- Władysława i Stanisław Obrzut — ofiarodawcy działki pod budowę
Budowa kaplicy była możliwa dzięki hojności i solidarności wielu darczyńców — osób prywatnych, firm i instytucji z terenu gminy Grybów. Każda złotówka, każda robocizna, każda modlitwa w intencji tej budowy były wkładem w dzieło, które służy Bogu i ludziom do dziś.
✝ Architektura i wnętrze
Kaplica zachwyca w prostocie. Jej elewacja ocieplona i pokryta blachą miedzianą nadaje budowli spokojny, szlachetny charakter — zgodny z duchem miejsca modlitwy. Wokół obiektu biegnie brukowany chodnik, a całość otacza staranne ogrodzenie, podkreślające sakralny charakter miejsca.
Kaplica posiada trzy dzwony: dzwon pod wezwaniem świętej Katarzyny Aleksandryjskiej oraz świętego Józefa. Wieżyczkę zdobi sygnaturka z napisem: „Pójdźcie do mnie wszyscy” (Mt 11,28) — słowa Chrystusa, które są jednocześnie zaproszeniem skierowanym do każdego, kto przebywa w Zagórzu.
Wnętrze kaplicy jest jasne i rozświetlone — białe ściany, ciepłe drewno jasionowe, kolorowe witraże. Centrum stanowi obraz Jezusa Miłosiernego z charakterystycznymi promieniami: bladym (symbolizującym wodę — Chrzest) i czerwonym (krew — Eucharystia). Rama obrazu została wyzłocona przez firmę Pana Krzysztofa Samburskiego, nadając mu jeszcze bardziej uroczysty charakter.
📷 Galeria zdjęć historycznych — w przygotowaniu.
Jeśli posiadasz zdjęcia z budowy lub pierwszych lat kaplicy, prosimy o kontakt.
✝ Duszpasterstwo
Pierwszym duszpasterzem i budowniczym kaplicy był ksiądz prałat Józef Dudek, urodzony 28 lutego 1941 roku w Zawadce. To on zapoczątkował starania o budowę świątyni, przeprowadził ją od fundamentów po poświęcenie i przez lata był jej opiekunem. W 2001 roku, w związku z reorganizacją parafii, opiekę nad kaplicą przejęli kolejni kapłani.
Od 2006 roku kaplicą opiekuje się ksiądz proboszcz Ryszard Sorota. Pod jego duszpasterską troską kaplica jest systematycznie doposażana i upiększana — stając się coraz piękniejszym i coraz bardziej ożywionym duchowo miejscem, z regularną liturgią, nabożeństwami i życiem wspólnotowym.
✝
„Niech ucieka do źródła miłosierdzia Mojego dusza, która jeszcze nie utraciła nadziei. […] Niechaj wie, że Bóg jest Miłosierdziem samym, i choćby miała grzechy jako szkarłat — miłosierdzie Boże jest głębsze niż największa nędza.”
— Jezus do świętej Faustyny Kowalskiej, Dzienniczek